استراتژی صندوق صفر!

تعرفه تبلیغات در سایت

استراتژی صندوق صفر!

شاید شما هم از همان هایی باشید که پیام های نخوانده تان در تلگرام یا روی موبایلتان، یا ایمیل های نخوانده تان یا ... اصلا این عدد بالای اپ های روی موبایل تان آزارتان می دهد.
خبر خوب آن است که شما تنها نیستید و خبر بد بماند برای بعد.

سال ۲۰۰۷ کارمندان گوگل گرد آمده بودند تا سخنرانی مرلین مان را گوش دهند. این نویسنده خوره (گیک) در خصوص مصیبت ایمیل صحبت کرد؛ و شاید اگر قرار بود ۱۱ سال بعدتر سخنرانی کند، شبکه های اجتماعی هم به این مصیبت اضافه شده بودند.
این مصیبت روزبه روز، ساعات بیشتری از وقت ما را تحت استعمار خود درمی آورد و زمان را برای کارهای مهم تر و زندگی شخصی محدودتر می کرد. مان، ستارۀ جنبش "بهره وری شخصی" بود، که استراتژی پیشنهادی اش را "اینباکس صفر" می نامید.

چالش اصلی این بود: ما هر چند دقیقه پیام هایمان را چک می کنیم، آن ها را می خوانیم و احساس اضطراب به خاطر آن ها به ما دست می دهد. اما کاری هم نمی کنیم. به همین خاطر، این ایمیل ها و پیام ها تلنبار شده و روزبه روز استرس زاتر می شود.

ایدۀ اصلی <<مان>> این بود: هر بار که اینباکس یا پیام رسان خود را چک می کنید، پیام ها را به تدریج به سوی صفر ببرید! یعنی واکنش لازم برای هر پیام را مشخص کنید: ۱-پاسخ دادن، ۲-قراردادن در فهرستِ کارهای مهم، یا ۳-بایگانی کردن. این کار را تکرار کنید تا ایمیل یا پیامی باقی نماند!
خودش این ایده را چیزی میان علم و ذن می نامید!

پس از سخنرانی <<مان>>، تعداد زیادی پست، کتاب و اپلیکیشن دربارۀ "اینباکس صفر" ایجاد شد. پیروانِ او پیروزمندانه عکس های اینباکس های صفرشده شان را به اشتراک می گذاشتند؛

در اواخر قرن ۱۹ با گسترش وسایل "صرفه جویی در کار" زندگی متحول شد. با جاروبرقی و لباسشویی، کار ساعت ها به چند دقیقه کاهش یافت؛ اما همنطور که کاون در "کار بیشتر برای مادر" می نویسد نتیجۀ این فناوری ها آزادشدن وقت نبود؛ چرا که با افزایش بهره وری کارهای خانگی، استانداردهای تمیزی مورد انتظار جامعه هم بالا رفت.

استدلال این بود: حالا که می شد لباس ها را شست، پس کثیف بودن لباس بیش از پیش بد بود. به عبارت امروزی: امروزه که می توانید پیام های کاری را نیمه شب در تختخواب پاسخ دهید؛ پس دیگر نمی شود تا صبح صبر کرد!

امروزه هزاران اپلیکیشن در دستۀ "بهره وری" و "مدیریت زمان" وجود دارد. اما واقعیت دردناک این است که تمامی این تکنیک ها نه تنها استرس ها را تسکین نمی دهند، بلکه آن ها را شدیدتر هم می کنند؛ یعنی: هرچه بهتر زمان را مدیریت کنید، حس می کنید زمان کمتری دارید.

اینباکس صفر، آرامش و آسودگی به همراه نیاورد. واقعیت در عمل این بود: هر ایمیل نیازمند یک پاسخ است و این مسئله آن ها را بیشتر به اینباکس هایشان گره می زد.
فرمول ساده است: بهره وری بالا در پاسخ دهی به پیام ها و ایمیل ها باعث می شود پیام های بیشتری به دستتان برسد!
و به صورت وارون، آن هایی که پاسخ نمی دهند یا در پاسخ بی دقت هستند، به مرور، این سایرین هستند که می پذیرند که آن ها این گونه اند! یا بی پاسخی شان منجر به تداوم پیام ها نمی شود!

بر اساس قانون پارکینسون (۱۹۵۵): هر چه در کارهایتان پربازده تر باشید، کارهای جدیدتر سریع تر به وجود می آید.
"مدیریت زمان" به شما توصیه می کند از وقت بهتر استفاده کنید؛ ولی نمی گوید برای چه کاری؟
در حقیقت اگر زمان کم دارید یعنی اولویت ها را اشتباه تشخیص داده اید!

<<مان>> زمانی که متوجه اشتباهش شد، نوشت این تکنیک ها به تو می گوید: بیا یاد بگیر کارتو چطور انجام بدی، نمی خواد سراغ خود کاره بری!

گاهی ما با پرداختن به موضوعات خرد، پیام های مداوم، نامه های اداری بی اهمیت، حواس خود را از موضوعات اصلی پرت می کنیم. گاه در این حواس پرتی از تکنیک های زیادی نیز استفاده می کنیم و نتیجه این تکنیک ها چیزی نیست جز <<فراموشی حرفه ایِ موضوعات کلیدی>>!

گویا همه در حال عجله هستند و به قول نیچه: "عجله به این خاطر همگانی است که همه در حال گریز از خود هستند". ما در حال فرار از تصمیم های اصلی هستیم؛ و چاره مان در پناه بردن به تصمیم های بی اهمیت است.

نظام اداری ما در حال خفه شدن در انبوه نامه های اداری و جلسات است؛ برای آن که چه تصمیم هایی را نگیرد؟
ما به مرور <<توجه به موضوعات کلیدی>> را فراموش کرده ایم. تنها وقتی به موضوعات کلیدی می پردازیم؛ دیگر این نوتیفیکشن های بالای اپ ها اعصاب ما را به هم نمی ریزد؛ یا نامه های منتظر مانده در کارتابل!
ما با اولویت دهی است که آرامش می یابیم.

دکتر امیر ناظمی

کانال تلگرامی عشق پول،دنیای تجارت کلیک کنید

نویسنده : بازدید : 0 تاريخ : يکشنبه 9 ارديبهشت 1397 ساعت: 7:22
برچسب‌ها :

خبرنامه

عضویت

نام کاربري :
رمز عبور :